Stadion Galgenwaard

In een goed voetbalstadion staat het publiek als één man achter het thuisteam. In het bestaande stadion van FC Utrecht (1981) ontbraken belangrijke architectonische voorwaarden voor zo'n gevoel van onderlinge verbondenheid: het legioen zat op vier verschillende tribunes, gescheiden door regenschermen. Bovendien liet de organisatie van de bezoekersstromen te wensen over. In het herontwerp van de Galgenwaard brengt een doorlopende overkapping alle supporters onder één dak.

De uitbreiding en renovatie is in fasen uitgevoerd. In 2001 is de eerste fase van de renovatie opgeleverd: de koppeling van de noordtribune aan een nieuw hoofdgebouw. Onder de hoofdtribune zijn businessfaciliteiten en voorzieningen voor spelers en club gerealiseerd. Centraal in het hoofdgebouw is een grote vide opgenomen die overzicht biedt over verschillende verdiepingen en functies. Een centrale hal rondom deze vide dient als verkeersruimte en informele ontmoetingsplek voor zakenmensen. In 2003 is de nieuwe zuidtribune opgeleverd, met daarin een sportcomplex van vier verdiepingen met sportzalen, parkeerplaatsen, winkels en publieksvoorzieningen. In de laatste fase zijn de tribunes aan de korte zijden aangepast en is de overkapping voltooid met daarin een spectaculair vakwerkspant van ruim honderd meter lang.

De uitbreiding resulteerde in een toename van het aantal zitplaatsen met 13.000 stoelen. Het publiek bereikt de stoeltjes via nieuwe, stalen trappen aan de buitenzijde van het stadion en een supporterspromenade met horecafaciliteiten en toiletten. De bestaande commerciële bebouwing is gesloopt en vervangen door circa 30.000 m2 commerciële ruimten. Het stadion is nog altijd verdeeld in vier afzonderlijke tribunes, maar een doorlopende overkapping brengt de verschillende supporters onder één dak. De overkapping loopt door over de hoeken van het stadion waardoor bestaande regenschermen konden worden gesloopt. Sindsdien doen de supporters van FC Utrecht wat in andere stadions al langer gemeengoed is: de 'wave'.